Appelmuffins met kaneel

Ik heb wel iets met de recepten uit Libelle. Mijn moeder verzamelde de bijlagen in een map, in veel mappen. Die classeurs staan nu bij mij. Vol lekkers. Van vroeger en nu. Libelle maakt ook kookboeken. En nu is er een heruitgave van Het grote Libelle kookboek dat maar liefst 365 recepten uit de Libelle-kookboekenreeks bundelt – met voor elk wat wils. Dé ideale inspiratiebron om dagelijks uit te koken volgens het aanbod van de seizoenen. Per jaargetijde vind je ook heerlijke nagerechten. Met een valies vol kaneel uit Griekenland zijn Appelmuffins het ideale dessert.

appelmuffins

Wat heb je nodig?

375 g zelfrijzende bloem
125 g bruine basterdsuiker
1 tl kaneel
2 eieren
2,5 dl melk
160 g gesmolten boter
3 appelen

Hoe ga je tewerk?

  • Verwarm de over voor op 210°C. Vet een muffinvorm voor 12 grote of 24 kleine muffins in met boter. Bestuif met bloem. Zeef de zelfrijzende bloem boven een grote mengkom. Roer er de bruine suiker en de kaneel door. Maak een kuiltje in het midden. Klop de eieren los met de melk. Giet dit mengsel in het kuiltje samen met de gesmolten boter. Roer met een houten lepel tot alles gemengd is, maar roer het beslag niet glad, het moet nog klonterig zijn.
  • Schil de appels, verwijder het klokhuis en snijd in blokjes. Meng de appelblokjes door het beslag.
  • Schep het beslag in de muffinvormpjes en vul ze voor 3/4. Bak 20 à 25 minuten in de voorverwarmde oven. Controleer met een metalen pen: komt deze schoon uit de muffins, dan zijn ze klaar. Laat de muffins nog 5 minuten in de vorm rusten voor je ze eruit haalt en op een rooster laat afkoelen.

Smakelijk!

Dit en nog veel meer recepten vind je in Het grote Libelle kookboek, een uitgave van Libelle en Lannoo en kost 25 euro.

Libelle_Groot_kookboek_COVER_2017_def.indd
Foto’s: Lannoo

Een mietje in Athene

In mijn valies zit kaneel, steranijs, olijfolie, oregano en een tsoureki. Omdat ik een stukje Griekenland mee wil nemen, tegen beter weten in. Bakken met kaneel uit Tolo doet mij er een beetje naar terugkeren. En het is ook gewoon lekker. Kaneel stemt mild. En ik zal wat toegeeflijkheid ten opzichte van mijn thuisland kunnen gebruiken. In mijn agenda staat nu alweer: nog zoveel weken vooraleer we hier terug zijn. Ik schrijf vanuit Athene, ik ben nog niet eens thuis en toch baal ik alweer. Is het dan niet eens tijd om voorgoed hier te blijven. Dromen moet je niet meenemen in je graf, toch? Iemand waarmee ik samenwerk, schreef mij afgelopen dagen: worden is hell als je ook kunt zijn. Vind ik ook. Maar vandaag ben ik gewoon een mietje dat terugkeert, dat een blog schrijft in een witte badjas in een hotel in Athene, gewoon een mietje. En een mietje zijn is minstens net zo hell als worden.

Knipsel

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

Appelgebak met kaneel

Gisteren ging ik op bezoek bij fruitkweker Bruneel-Cox in Pepingen. En ik zag er appels, veel soorten appels, en nog meer appels. Appels worden nu geplukt en dus het ideale moment om er mee aan de slag te gaan. Vandaag maak ik een traditioneel appelgebak met kaneel.

Wat heb je nodig?

  • 200 g boter
  • 200 g fijne suiker
  • 1 zakje vanillesuiker
  • 4 eieren
  • 200 g zelfrijzend bakmeel
  • 4 appels
  • Kaneel
  • Abrikozenconfituur

Hoe ga je te werk?

Roer de fijne suiker en de vanillesuiker door de boter. Werk er één voor één de eieren door en vervolgens de bloem. Schil de appels. Snij de vruchten in partjes en bestrooi met wat kaneel en suiker. Verwarm de oven voor op 175°C. Schep het beslag in een beboterde vuurvaste taartvorm en duw er de appelpartjes in. Kwast de bovenkant van de taart in met abrikozenconfituur die u hebt losgeroerd met wat water. Laat de taart ongeveer 45 minuten bakken in het midden van de oven.

Tip: ik gebruikte Elstar appels. Ideaal van smaak om in gebak te verwerken.
Investeer ook in degelijke bakvormen voor een beter resultaat. In De kookboetiek heb je een ruim assortiment van bakbenodigdheden.

Meer info over fruitkweker Bruneel-Cox: http://www.bruneel-cox.be/

20161004_105254.jpg
Bezoek aan Bruneel-Cox in Pepingen

 

 

20161004_104955
Beeld uit de hoevewinkel van Bruneel-Cox
20161005_133417
En dan was het tijd om te bakken.
Knipsel.PNG
Appelgebak

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina

Een koekje, speciaal voor jou

Je kent ongetwijfeld wel die quotes: Baking is love made visible. Ik vind het wel iets hebben: je beste koekjes bakken voor iemand die je graag mag. Liefde is een vorm van gerezen deeg. Dat is zeker. Zelfgebakken koekjes charmeren. Waarom zou je het niet eens proberen?

Afgelopen weekend bakte ik speculaaskoekjes. Ok, het is nog vroeg, de Sint is nog ver weg, maar je kan niet gul genoeg zijn met je liefde.

Hoe bak je speculaaskoekjes? Wel, het is zeer eenvoudig.

Wat heb je nodig?

500 g zelfrijzende bloem
250 g kandijsuiker
2 eieren
200 g boter
3 theelepels speculaaskruiden

Hoe ga je te werk?

Meng alle ingrediënten tot je een homogene massa hebt en maak een bol. Rol uit op een werkvlak, bestrooid met wat bloem. Duw met verschillende vormpjes koekjes uit het deeg. Leg ze op een bakplaat, voorzien van bakpapier. Laat voldoende plaats tussen de verschillende koekjes.

Laat de koekjes 15 minuten op 180° bakken in een voorverwarmde oven. De speculaas wordt hard als je de koekjes uit de oven haalt en laat afkoelen.

Tip: speculaaskruiden zijn kant en klaar verkrijgbaar in de handel, maar je kan ook zelf een mengsel samenstellen van kaneel, nootmuskaat, kruidnagelpoeder, kardemom, en gember. Zelfs steranijs kan er bij. Experimenteer naar smaak en goesting.

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina

20160918_185030

 

L’été indien

Ik viel in slaap met Patrick Bruel. En het was al zo warm. Zijn muziek kletterde in mijn oren na en tijdens een heus gevecht met mijn bed. De hitte hield mij wakker – en als het dat niet is, dan is er beslist een andere reden voor mijn slapeloosheid. Wat het najaar brengt bijvoorbeeld? Hoe ziet mijn été indien eruit? Hoe heet wordt de herfst?

Ik hoop dat de sociale onrust wat zal tanen – al is dat tegen beter weten in. Wat kan je anders dan tegen zo’n beleid in opstand komen, een beleid dat wars van alle solidariteit een wij-zij verhaal predikt? En toch zal ik van deze herfst iets maken. Ik zie uit naar kleine dingen die mij beslist gelukkig zullen maken. En dat begint morgen al. Met Peter van de Veire die mijn ochtenden weer zal opfleuren met zijn grappen waar ik luid om moet lachen, en met zijn uitspraak van het woord ‘speciaal’. Wie anders dan Peter van de Veire kan dat woord zo uitspreken dat ik er spontaan warm en blij van word? Hervé Vilard geeft mij eenzelfde gevoel als hij ‘Reviens’ zingt. Maar Hervé Vilard is Peter van de Veire niet.
En verder zal ik gelukkig worden van het nieuwe schooljaar, om te zien hoe mijn zoon het tweede middelbaar start. En ik zal uitzinnig worden van een mooie, nieuwe roman van Mirjam Rotenstreich; ik zal beslist gelukkig worden van die blauwe kokerrok die in gedachten nu al de mijne is, ik zal eufoor worden als ik in de luchthaven ben en naar Griekenland vertrek, ik zal lachen als Dimitrios ons in Tolo welkom heet, ik zal warm worden van die heerlijke desserts in Taverna Steki die zo lekker naar kaneel ruiken, ik zal gelukkig zijn als ik de eigenares van het hotel in Monemvasia het recept van haar heerlijke koekjes kan ontfutselen, ik zal blij zijn als het lukt om met Bruno een koffie te drinken in Athene, ik zal verwonderd zijn over de vorderingen van het bakboek, ik zal versteld staan van de moppen van mijn zoon, ik zal zelfs misschien in het najaar  afspreken met de jongen – al is dat allicht wat overmoedig, ik zal blij zijn als het veldritseizoen start, veldrijden waar ik eigenlijk niet zo van hou, maar om onverklaarbare redenen toch volg, ik zal gelukkig zijn als Patrick Bruel mij in slaap wiegt, maar het mag ook Hervé Vilard of Joe Dassin zijn en ik zal vooral gelukkig worden van al het onverwachte en van het restje zomer.

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina

 

 

Op zoek naar kaneel in Hongarije

Landen in Athene heeft veel voordelen. Eén ervan is die heerlijke kaneelkoek die je in de luchthaven (ja, zelfs daar) kan kopen. De luchthaven van Boedapest ruikt niet naar kaneel, en toch ga ik in dit vreemde land op zoek naar deze aimabele specerij. Tussen de geur van heel veel burgers, paneermeel en frituurolie zal ik beslist ook dat typerende parfum van mijn geliefde kaneel terugvinden. Een uitdaging – op zijn minst.

Hongaren lijken een nors volk. Ze praten niet veel – en dat ze bijna uitsluitend Hongaars spreken en ik dus niet, helpt ook niet echt. Communiceren is moeilijk. Ik spreek geen Hongaars, Duits amper. Engels, Frans en Nederlands zijn dan voor hen vreemd. Behelpen is het.
Aan de synagoge in Boedapest vinden we Walhalla Club, waar ze joodse specialiteiten serveren. De hoop neemt toe. Tevergeefs. Geen kaneel. De volgende dagen drinken we heerlijke koffie: café mélange – met honing zonder kaneel. Gebak vinden we wel, maar de lekkernijen zijn vooral rijk aan chocolade. In mijn gids tref ik een hobbywinkel met leuke teken- en schilderspullen in een oud pand langs de Nagymezo utca. We stappen langs de Donau tot de Margitbrug en steken daar de rivier over. Het is bloedheet. Nog even verder stappen. We komen in een aardige buurt die mij wat aan Boulevard de Clichy in Parijs doet denken. Dan toch. En daar vinden we Europa, een barok koffiehuis dat de hemel belooft. Toch maar eerst doorstappen naar de hobbywinkel. Gesloten. Wat jammer. We hebben dorst, warm en honger. Op zoek naar een restaurant – zonder paneermeel. We kiezen voor een Italiaan dicht bij het hotel . Het eten en de wijn is er heerlijk. ‘s Anderendaags gaan we alsnog naar de hobbywinkel, die een paradijs lijkt – weliswaar met een norse winkeldame. Vandaar gaan we koffie drinken in een kleine bar, uitgebaat door twee excentrieke dames. Heel speciaal. Toch maar verderop opnieuw proberen. In een bio-eethuisje eten we een broodje en drinken heerlijke koffie. Ook hier geen kaneel. Dan maar richting Balatonmeer. Voor Europa is geen tijd meer.

De eigenaar van ons hotelletje aan de minst drukke kant van het Balatonmeer is een vreemde man. Een gezicht zonder expressie. Het hele hotel ruikt naar frituurolie. We zijn moe en ’s avonds eten we gemakshalve ter plaatse. Op de kaart, bij de desserts, zie ik pannenkoeken met kaneel. Ik neem er een foto van. Voor mijn zoon bestellen we dit als toetje. Het duurt even vooraleer de man begrijpt wat we willen – tot ik mijn foto van zijn deel van de menukaart toon. Hij lacht – een beetje weliswaar, maar hij lacht. De pannenkoeken zijn bedekt met een rijke laag kaneelsuiker. Tja. Beter dan niets.

In Kesthely botsen we bij toeval op een marsepeinmuseum. Het is een klein huisje met een leuk terras, winkeltje en koffiehuis. De geschiedenis van marsepein boeit mij, de prachtige kunstwerkjes in marsepein evenzeer. En dan proeven. Herinner je je nog het verhaal van Rino? Ook hij zou het hier een paradijs vinden. De vrouw des huizes spreekt Frans, en dat scheelt. We kunnen praten en ze lijkt al helemaal niet nors.

De volgende dag stoppen we in Veszprem vooraleer we naar Szentendre rijden. Ik ben quasi misselijk van de hitte. Zelfs een kerk biedt geen verkoeling. En dan gebeurt het. We vinden Veranda home café. Een bakkerij annex decoratiewinkel die samenwerkt met Karolina, het bedrijf van twee broers die hun zaak naar hun grootmoeder noemden. Voor het eerst zie ik brood dat er echt als brood uitziet. Het smaakt zelfs naar brood. Ook verschillende soorten gebak lonken. Maar geen kaneel. Toch ben ik bijzonder tevreden. In hun winkel koop ik een schriftje – voor een nieuw verhaal. De uitbater, die Engels spreekt, vertelt het verhaal van Karolina. Mooi. Heel erg mooi.

Later op de dag komen we in Szentendre aan. Een beetje Brugge in Hongarije. Ook daar hebben ze een marsepeinmuseum met heerlijke creaties. We kunnen zelfs een blik werpen op het atelier. Wat graag zou ik hier met de werknemers praten. Maar gezien geen kennis van het Hongaars… Jammer. In het bijhorende koffiehuis hebben ze een ruim aanbod aan marsepein en gebak. Geen kaneel.

Ik ben kaneel blijkbaar misgelopen. Anne Shooter maakt in haar boek Kaneel & Kardemom nochtans gewag van Hongaars apenbrood, met kaneel. Zelf bakken dan maar. Misschien serveerden ze het wel in Europa, het barokke koffiehuis dat we gemist hebben. Europa in Hongarije: het was blijkbaar moeilijk.

In de luchthaven in Boedapest is het lang wachten. Koffie dan maar. En daar zie ik ze dan ineens liggen: kaneelbroodjes. Echt waar.

fot4
het bio-eethuisje in Boedapest

 

foto5.PNG
De hobbywinkel in Boedapest
foto2.PNG
Pannenkoeken met kaneel
foto3.PNG
Uit het marsepein-museum
foto1.PNG
Veranda Home Café in Veszprem

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina

Kaneelbroodjes, oorlog en hoop

 

foto.PNGHoe kies je een boek? Waardoor laat je je leiden? De kaft, de titel, een recensie, een weetje, de mening van een vriendin? Le furet du Nord is voor mij als een snoepwinkel. Zoveel boeken, zoveel titels. Met mijn vinger ga ik langs al die kaften. Ik lees veel Frans. Het aanbod aan pockets is enorm. Bovendien hou ik op die manier mijn Frans levendig.
Mijn vinger stopt bij Un goût de cannelle et d’espoir van Sarah McCoy. Een boek met kaneel in de titel heeft bij mij sowieso al een ruime voorsprong. Ik koop het boek en lees het. Ruim 500 bladzijden leesplezier.

Duitsland, 1945. De ergste oorlogsterreur is aan Elsie voorbijgegaan. Zij en haar familie worden beschermd door een hooggeplaatste nazi die met haar wil trouwen. Maar als er in de kerstnacht een ontsnapt Joods jongetje op de stoep staat, weet Elsie dat ze alles wat ze liefheeft in gevaar brengt als ze de deur van de bakkerswinkel voor hem opent. Ze neemt de jongen onder haar hoede en verstopt hem in een holte in de muur.
El Paso, Texas, zestig jaar later. Journaliste Reba Adams werkt aan een kerstartikel en interviewt Elsie, de oudere eigenaresse van een bakkerij. Elsie vertelt moeizaam. Reba’s vragen herinneren aan een donker verleden: haar leven in Duitsland tijdens de oorlogsjaren.
Un goût de cannelle et d’espoir smaakt zoet, kaneel is er alomtegenwoordig, maar het boek is ook wrang en hoopt op vergeving.
Als afsluiter krijgt de lezer een aantal recepten van Elsie. Uiteraard ontbreken de kaneelbroodjes niet. En vandaag, vandaag heb ik die broodjes gebakken.

Un goût de cannelle et d’espoir is vertaald uit het Engels The Baker’s Daughter. Er is ook een Nederlandse vertaling: De bakkersdochter.

broodjes

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina

Cassis en kaneel

Knipsel

Ik heb iets met confituur. Confituur is vers fruit, mooie kleuren, leuke combinaties.
Enkele jaren geleden bracht mijn zus een potje confituur voor mij mee uit de Bourgogne-streek. Cassis met kaneel. Hemels.
Om een dessertje te maken op deze druilerige zondag gebruik ik deze ingrediënten.

Wat heb je nodig?

  • Griekse yoghurt
  • bosbessenconfituur
  • aardbeien
  • cassissiroop
  • blauwe bessen
  • kaneel en suiker

Neem een glazen schaaltje en schep er een ruime soeplepel bosbessenconfituur in. Daarbovenop schik je een laag Griekse yoghurt. Voeg een klein beetje cassissiroop toe en bestrooi met het kaneel-suikermengsel. Schik daarbovenop een laag aardbeien. Voeg nog een laagje Griekse yoghurt toe. Werk af met blauwe bessen en wat kaneel.

De cassissiroop en de bosbessenconfituur zijn producten van ’t Vlierbos. Je vindt ze bij Colruyt, Bioplanet, Dille & Kamille en in diverse natuurwinkels. Meer info: http://www.tvlierbos.be.

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina

potjes

trio%20breedte

 

 

 

Canella vzw… c’est parti!

Knipsel

Vandaag, op een dag waar de verzuring hoogtij viert, waar het ongenoegen enorme proporties aanneemt, op deze dag hebben wij een nieuwe vzw opgericht. Een vzw die wat tegenwicht biedt, een vzw die wat zoeter smaakt: Canella vzw.
Canella vzw wil mensen of groepen verbinden door het uitwisselen van ervaringen, verhalen en smaken. Canella vzw wil het begrip vergroten.

Waar anders dan bij onze Libanese vrienden van Laylalina in Lille konden we een kick off houden? Met zon, heerlijke sterke koffie en divers gebak namen we de statuten en ons actieplan door. Ideeën genoeg. Wat willen we doen? Een publicatie over de reis van kaneel, kookworkshops bij vluchtelingen, ervaringen uitwisselen met bejaarden, bakken in Griekenland, recepten uitwisselen in de Oriëntaalse bakkerijen in Parijs, confituur maken met de boeren in Les Vans, marsepein maken in de Boulevard de Clichy, brood bakken in Jeruzalem, kaneel zoeken in Beirut. Initiatieven waarmee we door samen te werken, elkaar beter willen begrijpen.
Onze dromen zijn groot, onze motieven nobel. Nu kunnen we aan de slag. Wij van Canella hopen veel mensen, verhalen en smaken samen te brengen.

Heb je interesse in ons verhaal? Volg ons dan op twitter. Je hoort van ons!