Een klein leven

Ik lig al uren te woelen. De kerkklok slaat drie keer. De nacht duurt niet lang meer. En ik denk aan Jude, één van de personages uit Een klein leven van Hanya Yanagihara. Jude laat mij niet meer los, zijn pijn is mijn pijn, zijn angst de mijne, zijn gedachten neem ik over, zijn rouw ken ik. En dan bakt hij koekjes en taarten. Vaak ’s nachts. Ik lach. Kneden als een vorm van mindfulness of therapie.

Hij zorgt dat er altijd bloem in huis is, en suiker, eieren en gist, en terwijl zijn baksel van die nacht in de oven staat gaat hij aan de keukentafel zitten werken, en tegen de tijd dat het brood of de cake of de koekjes (…) klaar zijn is het al bijna licht, en dan kruipt hij in bed voor een paar uurtjes slaap voordat zijn wekker gaat.

Een klein leven vertelt over vier vrienden die elkaar leerden kennen aan de universiteit: William, de acteur, Malcolm, de architect, JB, de beeldend kunstenaar, Jude, de advocaat. Jude werd ouderloos opgevoed, seksueel en fysiek misbruikt en sleept zijn wonden en trauma’s met zich mee. De vier verkrijgen in hun professionele leven allemaal succes, maar worden op persoonlijk vlak zwaar op de proef gesteld. Centraal staat hun vriendschap, om alle ellende heen.
Een klein leven laat zich niet samenvatten in het bestek van een blogpost. Een klein leven is een wreed boek, maar terzelfdertijd zo hartverwarmend. ‘Het boort door je ziel’ – belooft de flap, en zo waar als dit maar kan zijn, is mijn ziel doorspekt. Het boek maakt je bondgenoot van zoveel verdriet. Een verdriet dat het jouwe aanwakkert, tot leven brengt. Je wordt als lezer niet gelukkig van Een klein leven, maar des te verbaasder over het literaire meesterwerk dat deze roman toch wel is.
Een klein leven brengt je in een danige roes, naar een leven buiten jezelf waar je op de duur naar verlangt en ongelukkig wordt van het eindige van deze roman. De laatste honderd bladzijden (het boek telt 750 bladzijden) heb ik traag gelezen, om het afscheid uit te stellen, zeg maar. Een uitgesteld afscheid dat Een klein leven domineert en duidelijk maakt dat tijd niet alle wonden heelt. Maar dat wist ik al.

In de afgelopen jaren heeft hij een ontwikkeling doorgemaakt van zich schamen als hij huilde, tot continu huilen als hij alleen was, tot huilen waar Willem bij was, en nu, in het laatste stadium van het verlies van zijn waardigheid, tot huilen op elk moment, waar wie dan ook bij is, naar aanleiding van wat dan ook.

Een klein leven van Hanya Yanagihara is uitgegeven bij Nieuw Amsterdam en kost 24.99 euro.

9200000050670959

Verzamelaar van mooie dromen

Ik winkel soms in Auchan. Het is vlakbij en toch al in Frankrijk. Als ik de grens voorbij rij, voel ik mij met vakantie. Zeker als de zon schijnt en ik met zonnebril op luid meezing met de muziek op de radio. Auchan is een ervaring. Boodschappen doen kan zo heerlijk zijn.
Bon, daar sta ik dan. In een mega grote winkel met een veel te grote caddie die ik nauwelijks in bedwang krijg.  Hoe komt het toch dat ik steevast een winkelkar tref waarvan de wielen alle kanten uit willen? Ik hunker naar de planten. Zou ik al een olijfboompje kopen? Het is nog geen lente en in feite nog te koud. Dan maar niet. Van de planten beland ik bij de boeken. Veel boeken. Alleen al daarvoor hou ik van Frankrijk: het aanbod pockets is overweldigend. Voor zeven euro gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Telkens opnieuw. Ik twijfel. Ga ik voor de derde Nicolas Barreau of de nieuwe Joël Dicker of waag ik mij aan een boek met gewoon een leuke titel? De boeken van Nicolas Barreau hebben het niveau van een Vijf-film en hetzelfde effect op mij. Ik kan er waanzinnig van genieten. Alleen, het boek telt amper 200 bladzijden; in een middag ben ik er klaar mee. Joël Dicker is van een heel andere orde: een jonge, Zwitserse literaire god. Maar heb ik wel zin om intelligent en literair te doen?  Het boek met de leuke titel – Chiens perdus & coeurs solitaires – doet mij glimlachen. En het telt bijna 500 bladzijden. Ja, waar let een mens op om een boek uit te zoeken? Ik kies voor het laatste.
Ik neem wat kazen en koop kaneel, in bulk. Ik begeef mij naar de kassa, lach om de Belgen met hun volgeladen winkelkarren met jawel water en cola, en reken af. Ik heb nog tijd voor een koffie. Met un grand crème en het nieuwe boek voel ik mij in de zevende hemel, en waarom niet als God in Frankrijk? Het leven kan verbazend simpel zijn.
Een week later is het boek uit. Het vertelt het verhaal van Rachel die van een glamorous leven in Londen naar het platteland trekt. Ze erfde een hondenpension en huis van een tante. Haar keuze is ingewikkeld. Op het platteland, bij de honden en haar nieuwe vrienden blijven, of terugkeren naar Londen? Algauw ontdekt ze dat haar leven en relaties, zelfs haar job in Londen bedroevend nep waren, dat haar nieuwe leven veel meer haar ware ik blootlegt, niet minder complex maar wel authentiek. Chiens perdus & coeurs solitaires is beslist een voorbeeld van hoe je je leven kan ontdoen van ballast, van hoe je je leven kan zuiveren.
Bij de post vind ik vanmorgen een leuk kaartje met een badge: verzamelaar van mooie dromen, in het andere pakje zit een affiche van het Klarafestival: Erbarme dich. De zon schijnt en de koffie smaakt heerlijk. Hoe simpel kan het leven zijn.