Koffiekoekjes

‘s Middags werd er bij ons thuis een tweede kan koffie gezet. Nadat de vaat werd gedaan en de keuken uitgeveegd. Bij die koffie hoorden koekjes. Klassiekers waren Petit Beurre en Rachel. De Rachel-koekjes vond ik heerlijk. Vooral die piepkleine suikerpareltjes die erop kleefden. Maar de absolute topper onder de koekjes was een café noir. Het was een klein pakje en dus gauw leeg, maar met dergelijke lekkere koekjes moet je zuinig zijn. Het zijn lekkernijen voor speciale gelegenheden. Niet zomaar voor iedere middag. En behalve Verkade kan ook jij ze zelf bakken. Met hulp van Christophe Declercq. In zijn boek Bakken voor iedereen 2 schrijft hij een heerlijk recept.

imagesFS71ZPXY

Wat heb je nodig?

Voor het deeg
125g zachte boter
110g poedersuiker
1 ei
1g zout
2g instantkoffie, opgelost in een beetje water ( ik gebruik hiervoor een paar eetlepels gezette Moka koffie van Storme)
250g bloem, gezeefd

Voor de glaceermassa
1 eiwit
120g poedersuiker
koffie-extract naar smaak
18g bloem

Bereiding

  • Meng voor het deeg de ingrediënten in opgeheven volgorde kort tot een homogeen deeg
  • Rol het deeg 1 cm uit tussen twee vellen bakpapier en plaats even in de diepvriezer
  • Klop voor de glaceermassa het eiwit met de poedersuiker op tot schuim
  • Meng er wat koffie-extract en de gezeefde bloem door
  • Haal het uitgerolde deeg uit de diepvriezer en strijk er een dun laagje glaceermassa op
  • Dompel een mes in water en snijd stroken van 3 cm breedte
  • Snijd vervolgens de strook in stukjes van 2 cm en plaats ze op een bakplaat met bakmatje
  • Bak 18 à 20 minuten af in een voorverwarmde oven van 175°C

Smakelijk!

Bakken voor iedereen 2 van Christophe Declercq is uitgegeven bij Lannoo en kost 29,99 euro

 

moka-250g

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

 

Advertenties

De koffiemolen

De koffiebonen zaten bij ons thuis in een groot blik, met bloemen op – in groen en turquoise. Het blik was te groot voor een halve kilo bonen. Maar het bleef het vaste blik voor koffie. Ik herinner mij hoe de boord van de zak bonen afgesneden werd en de bonen in de voorraadpot knetterden. De groene zak met een mooi afbeelding van de koffiebonen geurde lekker. Het waren de koffiebonen van Storme. Toen al.

Koffie was van kinds af aan al een sensatie, een ervaring voor mij. We hadden een koffiemolen. Een oranje exemplaar van Moulinex. Met een deksel uit bruin plastic. Ik herinner mij hoe heerlijk ik het vond om koffie te malen, de koffie in de filter te gieten en dan met mijn kleine vinger langs het wiekje van de molen te draaien om de rest van de gemalen koffie los te krijgen. Ik herinner mij ook het geluid van die koffiemolen. ’s Morgens, als mijn moeder al wakker was en koffie zette, lag ik nog in bed. Ik hoorde het geluid van die molen. Een vertrouwd geluid. Een teken ook dat het tijd was om op te staan. Later brak het deksel van de koffiemolen. Mijn moeder wist het te fiksen. Maar heel vlug schakelde ze, zoals zovelen, over naar gemalen koffie.

Koffie heeft een hele evolutie doorgemaakt, koffie drinken ook en koffiemolens al zeker. Vandaag de dag moeten we weer leren koffie zetten. Lekkere koffie. Niet steeds dezelfde koffie. Koffie die naar koffie smaakt. Wat weten we vandaag over koffiebonen, over verschillende wijzen van koffiezetten, over koffie branden? Te weinig. Koffie is niet zomaar koffie.

En dus heb ik nu weer koffiebonen. En straks een koffiemolen. En ga ik op zoek naar informatie. En ook naar een nieuwe voorraadpot. Een mooi blik, liefst met bloemen op.

animation01

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

 

Het is vandaag mijn dag, en die van mijn moeder, en misschien ook die van u

Over Internationale dag van de alleenstaande ouder

Het is vandaag Internationale dag van de alleenstaande ouder. Het is vandaag ook lente. Dat die twee aangelegenheden samenvallen is niet toevallig. De lente: dat is af en toe te koud, te nat, maar er zijn ook veel mooie dagen, waar de zon komt piepen en de vlinders wakker worden. Het leven van een alleenstaande moeder (*)is niet anders. Geklaag hoor je genoeg, maar het leven zonder partner is niet allemaal kommer en kwel. Echt niet. En daar wil ik het over hebben.

Ik heb al vaker over alleenstaande ouders geschreven en ik krijg dan soms de kritiek dat ik het leven van een alleenstaande moeder te positief voorstel, te luchtig ook. Bij veel alleenstaande moeders merk ik dat hun leven on hold staat – tot er weer een partner opduikt. Ik vind dat vreemd. Hoeveel ellende zou hen niet bespaard blijven als ze hun leven met de kinderen als hun leven gaan zien. Als een volwaardig leven. Wat ik ook vreemd vind, is dat die partner vooral gelijk staat aan een tweede inkomen en de man als klusser fungeert. Ik merk ook dat de komst van een nieuwe partner de mogelijkheid biedt om minder te gaan werken. Dat vind ik nog vreemder. Is dat dan het feminisme? I think not. Of ik heb er niets van begrepen. Volgens mij is feminisme gelijke kansen en rechten hebben en als vrouw je plan kunnen trekken. Volgens mij is feminisme ook je geluk niet laten afhangen van een partner, maar er zelf voor zorgen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan? Natuurlijk. Ik weet beter dan wie ook dat het leven alleen heel wat uitdagingen in zich houdt en dat die problemen misschien op het eerste zicht verholpen kunnen worden met een tweede inkomen en extra opvang. Maar is dat de reden voor een relatie? Pffff. Mag de lat dan niet hoger? Mag je dan niet dromen van Emmanuel Macron, om maar iemand te noemen? Of heeft Toon Hermans gelijk als hij zegt dat als je voor passie gaat, je alleen eindigt op de bank? En is het zo zielig alleen op die bank?
Ik ben opgevoed door een alleenstaande moeder die ons geleerd heeft om voor ons zelf te zorgen, te studeren, voor onszelf op te komen, die ons geleerd heeft dat kleren soms de man maken en dat lippenstift en hakken geen vieze ziektes zijn. Dat scheelt natuurlijk. Als je voorbeeld een gezin -vader, moeder en kinderen – was en als dat doorgegeven werd als hoogste ideaal, dan sta ja anders (niet beter of slechter) aan de start.
Iedereen maakt zijn eigen keuzes. Met partner of zonder partner. Daar heb ik respect voor, al begrijp ik het niet altijd helemaal.
Maar vandaag wil ik aan al die balende alleenstaande moeders het volgende zeggen: trek je hakken aan, doe lippenstift op en lach.
Een oprecht fijne dag,
Sigrid

(*) Ik heb de tekst geschreven vanuit mijn standpunt, een alleenstaande moeder die op mannen valt.

FB_IMG_1481837793583

Waarom is koffie zo sexy?

Koffie is hip, modieus, helemaal in. In iedere stad rijzen koffiebars als paddenstoelen uit de grond. Trendy plaatsen waar het goed toeven is, heuse latte-artiesten aan het werk zijn en barista’s elkaar de loef afsteken. De koffiebar is the place to meet, the place to share, the place for love. Koffie is sexy. Heel erg sexy.

Hoe komt het dat dit bruine goedje zo aantrekkelijk is? Hoe komt het dat koffie verleidt, veel meer dan – godbetert – thee? Ik zocht en vond een aantal redenen.

  1. Met koffie heet je iemand welkom. Of het nu een stad, een vriend of je moeder is die je de koffie serveert, een koffie voelt als een handdruk.
  2. Koffie is een schitterend begin van de dag. Als was de nacht nog zo kort, woelig of piekerig: de smaak van koffie brengt altijd soelaas.
  3. Koffie is je trouwste minnaar. Koffie valt nooit tegen; op koffie kan je rekenen.
  4. Iemand die de moeite doet om de beste koffie voor je te zetten, wel, dat is een beetje alsof hij je de meest lyrische liefdesbrief schrijft. Als ik wil imponeren, schenk ik de lekkerste Storme-koffie.
  5. Koffie onthult. Soms. Je diepste zielenroerselen.
  6. Vrouwelijke koffiedrinkers dragen hakken en lippenstift; de verplichte platte sandalen van theedrinkers staan gelukkig niet in hun schoenenkast.
  7. Om koffie te drinken hoef je niet ziek te zijn. Thee is bij mij al lang gedegradeerd tot flauw medicijn.
  8. Koffie heeft niet de ambitie je nachtrust te verbeteren. Van koffie slaap ik net zo weinig als van kamillethee.
  9. Zelfs oploskoffie kan op het juiste moment, op de juiste plaats verrukkelijk zijn. Ik dronk oploskoffie op het terras van een hotel in Tyros. We ontbeten quasi met onze voeten in de zee. Het enige dat we hoorden, waren de golven. Op dat moment had ik alles lekker gevonden, behalve thee dan.
  10. Koffie nodigt uit. Zullen we samen een koffie drinken?
  11. En tot slot: de koffiejongen is best sexy in zijn Levi’s.
    foto
    Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

De koffietruffel

Ik doe soms domme dingen. In een impuls. Ik flap er zomaar iets uit, ik koop een te duur kleed, ik kus de verkeerde man of ik eet drie pralines na elkaar. Het is niet anders. Maar zijn die impulsieve daden niet de meest eerlijke momenten, vol van emotie en passie? Ja toch? Over de verkeerde mannen die ik ooit gekust heb, zal ik hier niet uitweiden, maar over pralines, over de koffietruffel met name, wil ik het wel hebben.

Ik vond het recept in een boekje van Christophe Declercq. Ik heb wel al eerder de loftrompet geblazen over Declercq. Ik hou van de manier hoe hij uitlegt, eenvoudig en duidelijk. ik hou ook van zijn creativiteit, zijn vakmanschap.
In Snelle desserts – chocolade verleidt hij de lezer met ja, chocolade. In de eerste helft van het boek komen de nagerechten op basis van chocolade aan bod. Denk maar aan chocoladesoufflé, moccachinobavarois (echt!), chocolademoussetaart, etc. Het tweede deel bevat een waaier aan lekkernijen op basis van chocolade: truffels, sneeuwballen, vruchtenblokjes,… En daar vond ik hem: de koffietruffel.

snelledesserts_chocolade2_0320

Wat heb je nodig? (recept Christophe Declercq)

Voor de brésilienne
80g gepelde amandelen
120g suiker
30g water
Voor de koffietruffel
150g slagroom
3g oploskoffie – ik heb dit vervangen door 2 eetlepels sterk gezette Impérial-koffie uit het gamma van Storme. Het resultaat was verbluffend!
325g stukjes donkere chocolade
20g rum

Bereiding

  • Hak voor de brésilienne de gepelde amandelen in stukjes en bak 10 min. in een voorverwarmde oven van 150°C
  • Kook de suiker en het water, voeg de verwarmde stukjes amandelen toe en karamelliseer. Giet de massa uit op een bakmatje en laat afkoelen.
  • Rol het karamel-notenmengsel fijn en zeef zodat het poeder gescheiden wordt van de brésilienne.
  • Kook voor de koffietruffel de slagroom en voeg de oploskoffie ( of de Stormekoffie) toe.
  • Giet de koffieslagroom onmiddellijk op de stukjes donkere chocolade en voeg de rum toe.
  • Plaats in de koelkast en meng nu en dan de ganache door elkaar zodat een gelijkmatige verharding ontstaat. Zodra de massa voldoende hard is, kan verder gewerkt worden.
  • Neem kleine deeltjes van de massa, maak bolletjes en rol deze onmiddellijk in de brésilienne. Laat verder afkoelen in de koelkast.

En dan proeven! (stuk per stuk J)

Snelle desserts – chocolade van Christophe Declercq is uitgegeven bij Lannoo en nu te koop via de boekenmarkt voor slechts 6 euro.

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

snelledesserts_chocolade2_0320
Koffietruffel

 

De smaak van brood

Brood heeft al betere tijden gekend. Diëten die brood weren zijn onwaarschijnlijk populair. Anderzijds is er gelukkig ook een grote waardering voor het artisanale. Bakkers van Bloch, De Superette, Léon est dans le pétrin kennen hun gelijke niet. Vakmanschap en passie geven veel smaak. Dat weet Stefan Elias beter dan wie ook.

Brood weren heeft iets decadents. Dat schreef ik al eerder. Brood is niet zomaar brood. De variëteit aan bruin brood, desembrood, roggebrood, meergranenbrood, luxebrood is enorm. Ook heeft iedere streek zijn specialiteit. Denk maar aan West-Vlaams boerenbrood, speltbrood uit Ertvelde, Zottegemse koekelaring *. Landen promoten hun brood. Frankrijk is trots op zijn baguette, Italië op zijn ciabatta, Griekenland op zijn tsoureki, Zweden op zijn knäckebröd, etc. Brood is een trots, een teken van welvaart.

Brood bakken en de liefde voor het bakken kent ook Frank Deldaele (Ter Groene Poorte). In zijn boek De smaak van brood maakt hij een selectie uit dat ruime aanbod van broden en geeft hij nuttige tips over grondstoffen, de deegbewerking en het rijs- en bakproces. Je vindt er onder andere recepten van tijgerbrood, yoghurtbrood, een hazelnootrozijnenbrood.
Deldaele heeft de reputatie een strenge leraar te zijn. En dat merk je ook in zijn boek. Hij legt de lat hoog. Roger van Damme over Frank Deldaele: Ik leerde veel en kreeg geweldig veel respect voor het vakmanschap van Frank. Hij is een gepassioneerd man die dat doorgeeft aan zijn leerlingen.

Als je je grenzen wil verleggen, is De smaak van brood een ideaal werk.
De smaak van brood van Frank Deldaele is uitgegeven bij Lannoo en je vindt het boek in de boekenmarkt van Lannoo voor 17,49 euro

*Meer streekspecialiteiten vind je in het Belgisch Bakboek van Stefan Elias.

9789401424011Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

Koffie

Ik hou van koffie. Je zou kunnen zeggen dat ik het drankje met de moedermelk binnenkreeg, maar dat klopt niet. Of het zou een latte moeten geweest zijn. Koffie, goede koffie is een traditie en hoort onlosmakelijk bij het ochtendritueel. Koffie biedt een houvast, een kader. Een dag begint met koffie – en ook wel met mijn contactlenzen insteken. Een dag kan nog beter worden met een lekkere koffie op de juiste plaats. Koffie: het is mijn grote liefde.

Als kind herinner ik mij hoe affiches van een koffiemerk in het kruidenierswinkeltje van een tante van mijn moeder hingen. Het waren heel mooie affiches. Ze hadden iets vertrouwds, iets warms. Ze straalden een vorm van geborgenheid uit. Ik was nog een klein kind, ik dronk nog geen koffie, maar ik was gefascineerd door die prenten. Dat is lang geleden.
Een paar weken geleden trof ik diezelfde koffie aan in een koffiebar in Moeskroen. Storme koffie. Mijn hart maakte een sprongetje. Ja, mijn hart maakt nogal rap sprongetjes, maar ik raakte bijzonder geïntrigeerd door die Storme koffie. Ik zocht en vond.
Ik ontmoette de zoon van de patron. Een vijfde generatie Storme. Een ondernemende jongeman die gepassioneerd is door koffie. Een jongeman die een verhaal maakt. Een vernieuwend verhaal. En natuurlijk behoort koffie ook tot zijn ochtendritueel. ’s Morgens drinkt hij een espresso. Maar op het werk drinkt hij koffie waar hij echt van houdt, een iets mildere koffie, een koffie die hem aan zijn moeder doet denken, aan thuis. Dàt is koffie. De jongeman wist natuurlijk niet hoezeer hij mij emotioneerde met dat verhaal. Bij momenten kan ik de geur van de koffie die mijn moeder zette, nog ruiken. Wat zou ze blij geweest zijn dat ik Storme koffie uit Moeskroen drink. En heel zeker zou zij nog veel meer verhalen kunnen vertellen over hoe het vroeger was. Vroeger, daar in Moeskroen.

 

Logo Storme 2017

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

Je m’en vais

Ik ben het huis ontvlucht. Klopboren hinderen mij. De straat is verworden tot een werf. Met een hels kabaal als cadeau. Ik kan er niet tegen.
Mijn Hyundai brengt mij naar mijn lievelingskoffiebar: Mama’s Coffee in Moeskroen. Ze spreken er Frans, hetgeen mij al heel wat milder stemt. En de koffie is er overheerlijk.

Hoe komt het toch dat ik altijd weg wil? Als ik naar mijn stylo kijk – een kleinood dat ik kocht in de shop van de Opéra national de Paris – dan wil ik naar Parijs. Als ik het weerbericht van Tolo check – 23 graden vandaag – dan wil ik naar Griekenland. Als ik een foto van Xavier en Sandrine op Facebook zie, dan wil ik naar Les Vans, naar de Ardèche. Zelfs als ik reclameborden zie, van de lippenstiften van Dior Addict bijvoorbeeld, dan wil ik naar Lille, naar Nocibé, waar ik al eens kom. Nochtans hangt in mijn keuken een kader met daarop: Nous aimons notre chez nous, qui ce soit en ville, au bord de mer, à la campagne ou tout simplement ici.
Wil ik altijd weg om terug te kunnen keren? Misschien. Al twijfel ik daar steeds meer aan. Ik hou van het Zuiden; ik ben een kind van de zon. Slecht en donker weer deprimeert mij. Ik voel ook veel meer voor de zuiderse mentaliteit, de openheid, de mildheid, het tempo aldaar ook. Ik hou van de mensen in het Zuiden. En ik hou van de zee, van olijfolie, van feta.
Voor ik vertrek, ga ik altijd naar het kerkhof, naar het graf van mijn moeder. Precies alsof ik wil zeggen: misschien kom ik niet meer terug.
In afwachting van die adieu, kijk ik naar het bord. Daar staat op: Tolo: nog 3,5 weken. En ik lach, want dat is niet lang meer. Ik zal mijn laptop moeten meenemen, want ik moet er ook wat werken. Maar teksten schrijven in Tolo voelt heel anders dan een blogje posten in een koffiebar in Moeskroen. Al is de koffie nog zo lekker.
Nog eventjes en je m’en vais.

knipsel

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account