Een gebroken gezin? Ik dacht het niet.

Mijn gezin: dat is mijn zoon en ik. Niet gebroken of maar half, gewoon mijn gezin. Dat is hoe wij in het leven staan, wie we zijn. En mijn gezin: dat is wat mij gelukkig maakt – zoals het is.

Gezinnen zijn er de dag van vandaag in alle vormen en kleuren. Eénoudergezinnen, twee ouders met kinderen, nieuw samengestelde gezinnen, holebi’s met kinderen, singles, enzovoort. Diverse huishoudens met eenzelfde doel: een gelukkig leven. Vreemd genoeg is het ideaal van veel jonge mensen nog steeds een klassiek gezin met kinderen, een huis en twee auto’s, materieel welgesteld – vaak is dat hetgeen hen gelukkig maakt, hetgeen ze verwachten. Als die verwachtingen een deuk krijgen, dan is hun gezin gehavend, gebroken. En die manke toestand blijft tot ze een nieuwe partner vinden, want dan zijn ze immers weer compleet, en bovenal weer twee inkomens en allerlei lekkers. Ik schrik van een dergelijke redenering. Ik ben zelf alleenstaande moeder. Mijn gezin: dat is mijn zoon en ikzelf. Mijn gezin is niet gebroken omdat er geen partner is, het is veranderd van vorm – meer ook niet. En natuurlijk heeft één inkomen consequenties.  Natuurlijk is het geen lachertje als je moet vechten voor eten op de plank, een dak boven je hoofd. En natuurlijk kan het beleid en werkgevers hier veel beter en meer op inzetten. En ik zal blijven die wantoestanden aanklagen. Maar mijn geluk hangt niet af van een partner die het plaatje zogezegd compleet moet maken; mijn geluk strookt evenmin met materiële dingen. Het geluk van mijn zoon hangt niet af van al dan niet een nintendo. Wij zetten in op ervaringen, veeleer dan op materieel bezit. En die ervaringen, dat kan een goed boek zijn, een leuke wandeling, een lekkere maaltijd, een interessante opdracht, een reis, tevreden over een geschreven artikel, een gezellige avond, samen brood bakken, samen moppen vertellen, en zo meer. Ervaringen blijven hangen, dat zijn ook de dingen die kinderen onthouden – niet het feit of ze merkkledij dragen of niet, ook niet de grootte van hun televisie. Dat is eerder een idee dat in het hoofd van ouders speelt.

Luxe vertaalt zich voor mij veel meer in voldoende hebben voor een leefbaar leven. En dat voldoende moet voor iedereen gegarandeerd zijn. Daar zet ik mij voor in. Maar je geluk laten afhangen van een potentiële partner: dan geef ik niet thuis.

Het is een opdracht voor veel alleenstaande ouders om een gezin te organiseren zonder partner, veeleer dan hun leven on hold te zetten – in afwachting van een nieuwe partner. Onafhankelijkheid verrijkt – echt waar. Als ik lees dat vrouwen hun interessante job willen ruilen voor een gezin dat zogezegd weer intact is – wel dat doet mij huiveren. Die job maakt die vrouwen tot wie ze zijn, die job maakt hen ook zelfstandig en weerbaar.
De jaren, de tijd heeft mij geleerd dat er van ieder gezin wel een spreekwoordelijke hoek af is. En maar goed ook. Maar gebroken? Ik dacht het niet.

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn Facebook-pagina: http://bit.ly/1qCGdrO

9 gedachten over “Een gebroken gezin? Ik dacht het niet.

  1. Ik ben een alleenstaande mama die wel verlangt naar ‘completheid’. Die komt niet met een nieuwe partner, want dat zal niet de vader zijn dus krijgen we dan een soort constructie. De hele reden om te verlangen naar compleetheid is ook niet zozeer het materiële, alhoewel het behoorlijk fijn zou zijn als de stress rond het financiële wat getemperd zou worden. Ik vind het heel jammer dat je het zo afschildert: alsof een alleenstaande mama die verlangt naar de compleetheid van een meer ‘klassiek’ gezin niet voor onafhankelijkheid zou willen gaan, of uit is op financieel gewin en luxe.
    Bij mij gaat het om oneindig veel subtielere en complexere dingen, zoals mijn neiging als moeder een zo veilig mogelijke situatie te creëren voor mijn kinderen, hen niet vooral afhankelijk te maken van één feilbare moeder die het ook wel eens gehad heeft, ook wel eens moe is en absoluut niet beschermd is tegen bv de mogelijkheid ziek te worden of een ongeluk te krijgen. Waar staan mijn jongens dan?
    Vervolgens geloof ik in verbondenheid tussen mensen in plaats van in onafhankelijkheid en bewijzen dat je alleen kan zijn en op eigen benen kan staan. Ik wil er in geloven dat mensen er voor elkaar kunnen zijn, elkaar kunnen liefhebben en waarderen, en ik wil dat graag aan mijn jongens voorleven. Ik denk dat het even veel lef vraagt om je te verbinden, de ander toe te laten in je kwetsbaarheid, dan om alles alleen te kunnen doen.
    Vervolgens is er ook het feit (daar schreef ik al over) dat ik als volwassen vrouw ook dingen verlang die ik niet in de relatie met mijn kinderen vind. Ik denk dat het uitermate gezond is voor een volwassen mens om je intiem te verhouden tot een ander volwassen mens. Dat komt ook de kinderen ten goede want ik geloof in een reëel risico dat kinderen van alleenstaande ouders een rol willen vervullen naar de alleenstaande ouder toe die het kind niet aankan.
    Ik kan nog een tijdje doorgaan, maar tot slot wil ik zeggen dat het verlangen tot zelfstandigheid en weerbaarheid het verlangen naar kwetsbaar mogen zijn in een intieme relatie en het opbouwen van een veilig nest waarin de draagkracht en vangnetten sterker zijn dan die één ouder kunnen voorzien, niet uitsluit. Ik geloof ook niet dat het ene verlangen superieur is ten opzichte van het andere. Of de ene realisatie superieur ten opzichte van de andere. Ik geloof dat we mens kunnen worden (ten volle) in zelfrealisatie via een baan, maar ik geloof dat we ook en misschien vooral mens worden in de relaties die we hebben – met onze kinderen, met onze omgeving, met een partner.

    Like

  2. Onafhankelijkheid sluit geen verbondenheid uit en ook geen kwetsbaarheid. Maar het niet inlossen van je verwachtingen, situaties die soms wat minder ‘compleet’ worden, zijn een deel van het leven. Het is volgens mij zaak om daar te leren mee omgaan.

    Like

    1. Ik denk dat ieder zijn eigen zoektocht heeft daarin. Maar moet er daarom over anderen geoordeeld worden? Ik vind het heel jammer hoe je laatste paragraaf geschreven is. Elke alleenstaande ouder organiseert zijn leven zonder partner – bij sommigen die ik ken ben ik tot tranen toe geroerd over de dapperheid waarmee ze het doen en de eenzaamheid die toch overduidelijk is. Elke alleenstaande ouder is willens nillens onafhankelijk. En elke alleenstaande ouder heeft recht op het verlangen naar meer, naar het niet alleen moeten rooien. Zelfs naar luxe of een klassiek gezin- waarom eigenlijk niet?

      Like

      1. Uiteraard mag iedereen verlangen naar eender wat. Maar je leven on hold zetten tot die verlangens realiteit worden, vind ik zonde. Leren leven met en in het nieuwe gezin voorkomt volgens mij serieus wat frustratie.
        Maar goed, zoals je zelf schrijft: ieder zijn eigen zoektocht.

        Like

      2. Alleenstaande moederen met een boeiende baan, met verlangens en wensen, onafhankelijk levend en het alleen reddend, lijkt me ver van het leven on hold zetten. Uit ervaring weet ik dat dat midden in het leven staan is. Jammer dat je dat niet lijkt te erkennen in je stuk. Ik blijf het oprecht een heel jammere toon vinden voor een stukje met als tag ‘wij alleenstaande moeders’.

        Like

  3. Feit is dat veel vrouwen – en zelfs mannen – last hebben van het Assepoester-syndroom. Van die afhankelijkheid heb jij duidelijk geen last. Gelukkig maar.
    Ik verkies ook de onafhankelijkheid, ten allen tijde, maar die knuffel, het meeleven of klopje op de schouder miste ik enorm toen ik alleen was. Maar dat is een totaal andere behoefte.

    Geliked door 1 persoon

  4. Moeilijke discussie hier, waarover ik me niet uitspreek. Het enige wat ik wel weet, is dat toen mijn ouders uit elkaar gingen ik me echt wel een kind uit een gebroken gezin voelde. En twintig jaar later is dat nog niet veranderd …

    Like

  5. Ik ga mij hier niet populair maken :-), maar het is hoe ik het heb ervaren. Een relatie is iets gigantisch broos en ik ben geneigd om te zeggen dat mensen vaak voor veiligheid kiezen en het financiële plaatje is daar een goed voorbeeld van. En weet, ook al heb je een relatie en zelfs de goede relaties. Je bent altijd op jezelf aangewezen,……en daarbij zeg ik niet dat je geen steun kan krijgen van je partner,…….maar je beleeft vaak zaken anders dan je partner, dan ontstaan er misverstanden, vaak wordt er slecht gecommuniceerd en de bal is aan het rollen,…….als mijn constructie als samengesteld gezin mislukt ( wat ik zelfs niet kan aanbevelen, ondanks het feit dat ik heel gelukkig ben met mijn lief en zelfs een goede relatie heb, het blijft een constructie en het is niet evident, ondanks dat alle partijen hun best doen) , dan wordt het ook een ik en zoon verhaal,……no matter what,………

    Geliked door 1 persoon

  6. Ferm stuk! Waar ik als alleenstaande mama van geschrokken ben, is hoe je door je situatie meteen uit het mainstraim plaatje van huisje-boompje-tuintje- kinderen valt, terwijl ik voordien nooit besefte dat ik er ooit deel van uitmaakte. ‘Gebroken gezin’ lijkt me een stempel die buutenstaanders plakken op zo’n niet klassiek gezin. Terwijl het ook een gezin is als alle andere met alle moois en moeilijks dat daarbij hoort.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s