Ik heb een boontje voor jou

Ik zou iets schrijven over het verschil tussen koffie in bonen en gemalen koffie, over verschillende aroma’s, over fijn en grof gemalen koffie, over Robusta en Arabica. Ik zou iets schrijven over mijn dégustation bij Storme Coffee, hoe ik daar met mijn vingers door gemalen koffie roerde en dat eigenlijk wel sensueel vond, ik zou iets schrijven over grover gemalen koffie die meer water doorlaat en dus minder straffe koffie wordt, ik zou schrijven over hoe espresso zijn aroma vasthoudt, ik zou zelfs schrijven over het boontje dat ik voor Storme Coffee heb.
Ik zou dat allemaal doen, maar in plaats daarvan vlucht ik naar mijn lievelingskoffiebar in Moeskroen, waar ik leer dat men in het plaatselijk dialect wel J’ai un boontje pour toi zegt. En de uitbaatster van Mama’s Coffee en ikzelf moeten daar om lachen.
Ik drink er een latte met speculoossiroop en luister naar Rag ’n’ Bone Man. En mijn gedachten dwalen af. Naar Tolo. Naar het terras van Romvi. Hoe ik daar in de zon met een wit zomerkleedje een latte vraag aan de immer coole Antonios. Ik droom weg en hoor hem nog in zijn gebroken Engels zeggen: Thank you for everything. See you in summer. Ik droom weg en bedenk hoe ik quasi in mijn ondergoed op een bootje zit met mijn zoon. Zorgeloos, lachend. Ik droom weg en denk hoe ik ’s nachts in een hotelkamer werk aan de teksten van Hallo Baby. Ik droom weg en lach om de belofte van de Grieken, die mij een stille week verzekeren tijdens de goede week. Hun kabaal was nooit groter, hun geloof des te sterker. Ik droom weg en bedenk dat ik behalve voor Storme Coffee, een grote boon heb voor Tolo en voor Antonios natuurlijk.
Het is bijna zomer. Nog even. Intussen drink ik Latte in Moeskroen.

IMG_20170403_065140_827

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

Harnas

Knipsel
Ik werd gisterenavond misselijk bij het lezen van een blog, ik werd misselijk van zoveel verdriet dat uit het artikel sprak, ik werd ook misselijk van schaamte, van plaatsvervangende schaamte. Wat is nog privé, denk ik dan. Waarmee worden we deze dagen allemaal om de oren geslagen? Via blogs, Instagram en andere sociale media zijn we getuige van ja, bijna alles. Bevallingen, verdriet, seks, ongemakken, iedere uitstap die gedaan wordt, etc. Toch heb ik respect voor mensen die zich kwetsbaar durven opstellen. Daar is moed voor nodig. Een soort van courage die mij almaar vaker ontbreekt. En dus schrijf ik over bakken en kaneel. Over die passie, die liefde die geen pijn doet, die geen verdriet veroorzaakt. En lezers die houden van bakken, hebben er plezier aan; anderen lezen de artikels niet, omdat bakken hun wereld niet is.
Ik schrijf vanuit een harnas dat wat speling heeft. In die speelruimte huist mijn verdriet. Mijn harnas beschermt mij als een scapulier. Het behoedt mij voor pijn als ik tegen een muur aanloop. Mijn harnas trekt een barrière op en maakt dat ik minder voel. Alles staat verderop, op meer afstand. Mijn harnas maakt het mogelijk om te overleven. Mijn harnas. Ik zou het niemand aanbevelen.

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

 

Appelmuffins met kaneel

Ik heb wel iets met de recepten uit Libelle. Mijn moeder verzamelde de bijlagen in een map, in veel mappen. Die classeurs staan nu bij mij. Vol lekkers. Van vroeger en nu. Libelle maakt ook kookboeken. En nu is er een heruitgave van Het grote Libelle kookboek dat maar liefst 365 recepten uit de Libelle-kookboekenreeks bundelt – met voor elk wat wils. Dé ideale inspiratiebron om dagelijks uit te koken volgens het aanbod van de seizoenen. Per jaargetijde vind je ook heerlijke nagerechten. Met een valies vol kaneel uit Griekenland zijn Appelmuffins het ideale dessert.

appelmuffins

Wat heb je nodig?

375 g zelfrijzende bloem
125 g bruine basterdsuiker
1 tl kaneel
2 eieren
2,5 dl melk
160 g gesmolten boter
3 appelen

Hoe ga je tewerk?

  • Verwarm de over voor op 210°C. Vet een muffinvorm voor 12 grote of 24 kleine muffins in met boter. Bestuif met bloem. Zeef de zelfrijzende bloem boven een grote mengkom. Roer er de bruine suiker en de kaneel door. Maak een kuiltje in het midden. Klop de eieren los met de melk. Giet dit mengsel in het kuiltje samen met de gesmolten boter. Roer met een houten lepel tot alles gemengd is, maar roer het beslag niet glad, het moet nog klonterig zijn.
  • Schil de appels, verwijder het klokhuis en snijd in blokjes. Meng de appelblokjes door het beslag.
  • Schep het beslag in de muffinvormpjes en vul ze voor 3/4. Bak 20 à 25 minuten in de voorverwarmde oven. Controleer met een metalen pen: komt deze schoon uit de muffins, dan zijn ze klaar. Laat de muffins nog 5 minuten in de vorm rusten voor je ze eruit haalt en op een rooster laat afkoelen.

Smakelijk!

Dit en nog veel meer recepten vind je in Het grote Libelle kookboek, een uitgave van Libelle en Lannoo en kost 25 euro.

Libelle_Groot_kookboek_COVER_2017_def.indd
Foto’s: Lannoo

Een mietje in Athene

In mijn valies zit kaneel, steranijs, olijfolie, oregano en een tsoureki. Omdat ik een stukje Griekenland mee wil nemen, tegen beter weten in. Bakken met kaneel uit Tolo doet mij er een beetje naar terugkeren. En het is ook gewoon lekker. Kaneel stemt mild. En ik zal wat toegeeflijkheid ten opzichte van mijn thuisland kunnen gebruiken. In mijn agenda staat nu alweer: nog zoveel weken vooraleer we hier terug zijn. Ik schrijf vanuit Athene, ik ben nog niet eens thuis en toch baal ik alweer. Is het dan niet eens tijd om voorgoed hier te blijven. Dromen moet je niet meenemen in je graf, toch? Iemand waarmee ik samenwerk, schreef mij afgelopen dagen: worden is hell als je ook kunt zijn. Vind ik ook. Maar vandaag ben ik gewoon een mietje dat terugkeert, dat een blog schrijft in een witte badjas in een hotel in Athene, gewoon een mietje. En een mietje zijn is minstens net zo hell als worden.

Knipsel

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

Groeten uit Tolo

Een blog schrijven uit Griekenland heeft toch een beetje het gevoel hier te wonen, te leven. Was het maar zo. Ooit. Ik kan hier wennen. Aan de zon, het weer, de mensen. Echt waar, ik heb hier vrienden. Ik praat met de mensen in een soort mengtaal van Grieks, Engels, Frans, gebaren en ook wat Nederlands. Mensen uit ‘mijn’ straat groeten mij. Een nieuwe vriend, Nikos’ zwaait en roept mij Kalimera tegemoet. Een oude vrouw van wat verderop buigt en groet en lacht als ik haar een goede avond wens. Het leven is hier anders. Heel erg anders. Mijn andere vriend alhier, Dimi, vertelt mij dat ze dingen voor elkaar doen zonder iets terug te verwachten. Dat heeft hij van zijn moeder geleerd. Over Dimi valt wel wat te zeggen – hij heeft enkele werkpunten, maar wie niet? – maar daar heeft hij gelijk in. Ik merk hier een hartelijkheid die ik behalve in Griekenland, zelden tegenkom. Op een dag heeft hij mij een tsoureki, een Grieks paasbrood, gekocht. Dat ontroert mij. En er ontroert mij hier al zoveel. Want ondanks de zon en het lekkere eten gaan de mensen heel erg gebukt onder de crisis.
Enkele jaren geleden vertelde Antonios van Romvi hier in Tolo aan The Guardian dat de reservaties van het hotel erg gedaald zijn, dat ze nauwelijks Griekse toeristen zien. En ja, in de media zie je dan beelden van bejaarden die aan een gesloten bank op hun pensioen staan te wachten. Dat beeld stoort hem een beetje, want dat is wat oudere mensen vroeger ook al deden: aan de deur van de bank staan wachten op hun pensioen.
De vader van Antonios neemt mij vast terwijl ik het artikel lees. “My son”, wijst hij naar de foto. Een trotse vader van een zoon die het min of meer redt. Als ik aan Antonios vraag hoe het nu gaat, antwoordt hij in een Engels dat erg op het mijne lijkt: “on the outside it looks better, but on the inside it’s even worse”. Ik begrijp wat hij bedoelt.
Als ik ’s avonds in bed lig en de Grieken beneden hoor zingen in een plaats vol van rook en ouzo, ruik ik bijna de tragiek. Maar het is van dat land, van die mensen dat ik hou.

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

20170403_090649
Aan het terras van Romvi – Tolo

Koffiekoekjes

‘s Middags werd er bij ons thuis een tweede kan koffie gezet. Nadat de vaat werd gedaan en de keuken uitgeveegd. Bij die koffie hoorden koekjes. Klassiekers waren Petit Beurre en Rachel. De Rachel-koekjes vond ik heerlijk. Vooral die piepkleine suikerpareltjes die erop kleefden. Maar de absolute topper onder de koekjes was een café noir. Het was een klein pakje en dus gauw leeg, maar met dergelijke lekkere koekjes moet je zuinig zijn. Het zijn lekkernijen voor speciale gelegenheden. Niet zomaar voor iedere middag. En behalve Verkade kan ook jij ze zelf bakken. Met hulp van Christophe Declercq. In zijn boek Bakken voor iedereen 2 schrijft hij een heerlijk recept.

imagesFS71ZPXY

Wat heb je nodig?

Voor het deeg
125g zachte boter
110g poedersuiker
1 ei
1g zout
2g instantkoffie, opgelost in een beetje water ( ik gebruik hiervoor een paar eetlepels gezette Moka koffie van Storme)
250g bloem, gezeefd

Voor de glaceermassa
1 eiwit
120g poedersuiker
koffie-extract naar smaak
18g bloem

Bereiding

  • Meng voor het deeg de ingrediënten in opgeheven volgorde kort tot een homogeen deeg
  • Rol het deeg 1 cm uit tussen twee vellen bakpapier en plaats even in de diepvriezer
  • Klop voor de glaceermassa het eiwit met de poedersuiker op tot schuim
  • Meng er wat koffie-extract en de gezeefde bloem door
  • Haal het uitgerolde deeg uit de diepvriezer en strijk er een dun laagje glaceermassa op
  • Dompel een mes in water en snijd stroken van 3 cm breedte
  • Snijd vervolgens de strook in stukjes van 2 cm en plaats ze op een bakplaat met bakmatje
  • Bak 18 à 20 minuten af in een voorverwarmde oven van 175°C

Smakelijk!

Bakken voor iedereen 2 van Christophe Declercq is uitgegeven bij Lannoo en kost 29,99 euro

 

moka-250g

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account

 

De koffiemolen

De koffiebonen zaten bij ons thuis in een groot blik, met bloemen op – in groen en turquoise. Het blik was te groot voor een halve kilo bonen. Maar het bleef het vaste blik voor koffie. Ik herinner mij hoe de boord van de zak bonen afgesneden werd en de bonen in de voorraadpot knetterden. De groene zak met een mooi afbeelding van de koffiebonen geurde lekker. Het waren de koffiebonen van Storme. Toen al.

Koffie was van kinds af aan al een sensatie, een ervaring voor mij. We hadden een koffiemolen. Een oranje exemplaar van Moulinex. Met een deksel uit bruin plastic. Ik herinner mij hoe heerlijk ik het vond om koffie te malen, de koffie in de filter te gieten en dan met mijn kleine vinger langs het wiekje van de molen te draaien om de rest van de gemalen koffie los te krijgen. Ik herinner mij ook het geluid van die koffiemolen. ’s Morgens, als mijn moeder al wakker was en koffie zette, lag ik nog in bed. Ik hoorde het geluid van die molen. Een vertrouwd geluid. Een teken ook dat het tijd was om op te staan. Later brak het deksel van de koffiemolen. Mijn moeder wist het te fiksen. Maar heel vlug schakelde ze, zoals zovelen, over naar gemalen koffie.

Koffie heeft een hele evolutie doorgemaakt, koffie drinken ook en koffiemolens al zeker. Vandaag de dag moeten we weer leren koffie zetten. Lekkere koffie. Niet steeds dezelfde koffie. Koffie die naar koffie smaakt. Wat weten we vandaag over koffiebonen, over verschillende wijzen van koffiezetten, over koffie branden? Te weinig. Koffie is niet zomaar koffie.

En dus heb ik nu weer koffiebonen. En straks een koffiemolen. En ga ik op zoek naar informatie. En ook naar een nieuwe voorraadpot. Een mooi blik, liefst met bloemen op.

animation01

Wil je mij volgen? Like dan zeker mijn facebook-pagina of volg mijn instagram-account