Bakboeken

Ja de herfst heeft ook iets positief. Het aantal nieuwe boeken is enorm. Daar heeft de boekenbeurs natuurlijk iets mee te maken, maar ook de komende donkere, kortere dagen. Velen nestelen zich dan al iets gemakkelijker in de zetel met een goed boek of zoeken in een nieuw kookboek naar een recept dat de winter iets draaglijker maakt. Nieuwe bakboeken zijn er uiteraard ook. Deze week kon ik er twee inkijken. Het Laura’s Bakery Bakboek van Laura Kieft en het boek van het televisieprogramma Bake Off Vlaanderen.

Laura Kieft is vooral bekend van haar populaire bakblog. Op sociale media deelt ze haar weetjes, recepten, nieuwe baksels en ervaringen. Ik volg haar al een tijdje en ze verrast mij wel af en toe. Haar grote verdienste ligt in het variëren op klassiekers. En dat levert vaak leuke smaakcombinaties op: haar speculoos truffels bijvoorbeeld, maar ook van de Mon Chou – taart maakt ze haar eigen versie. Haar boek bevalt mij om diverse redenen. Ze begint het boek met oma’s appeltaart en bij een emo-bakker als ik heb je het dan al helemaal gemaakt. Maar er is meer. Ik vond er ook een goed recept van gevulde koeken. Misschien ken je die lekkernijen met amandelspijs wel. Ik at zo’n koek de eerste keer toen ik 20 was. Ik spoorde naar Amsterdam, waar ik A.f.Th. van der Heiden zou ontmoeten. Na het gesprek kocht ik zo’n koek in het station van Amsterdam. Ik vond het gebak hemels – al kan mijn euforie met Van der Heijden te maken hebben, meer dan met de koek. Maar toch. Bakken is ook altijd een beetje verhalen vertellen en dus hangt aan een gevulde koek een warme herinnering. Tenslotte overtuigt Laura mij helemaal met het deel over borrelhapjes – hartig gebak zeg maar. Ik hou sowieso meer van hartig dan van zoet en ik was dan ook verrast dat de crème au beurre als eens mocht plaats maken voor rozemarijn, kaas en citroen. Mooi boek!

9200000079025497

Vanaf vandaag ligt ook het boek van de gelijknamige serie Bake Off Vlaanderen in de boekhandel. Ik beken: ik volg het programma. Meer nog: ik volg ook Heel Holland Bakt. Noem het een vreemde curiositeit. Ik ben steeds benieuwd wat andere thuisbakkers ervan maken. Soms valt het mee, soms valt het dik tegen. Het programma staat of valt natuurlijk met de kwaliteit van de kandidaten. En de deelnemers zijn heel verschillend, daar heeft het productiehuis uiteraard voor gezorgd. Maar ze zijn nu ook niet zo divers. Ik had liever wat meer kandidaten van vreemde origine gezien. Dat ging het programma behalve een kijk op de wereld, een heel ander karakter geven. Het gebak zou ook verschillende gedaantes aannemen. Een gemiste kans, vind ik.
Het boek van Bake Off Vlaanderen is mooi geworden. De foto’s van Karen Van Winkel zijn daar niet vreemd aan. De uitleg wordt duidelijker door de bijhorende foto’s. De recepten laten vermoeden dat er nog mooie afleveringen komen, waar brood, ontbijtkoeken, hartig gebak aan bod komen. Ik ben er blij om. Ik heb het wel een beetje gehad met biscuit. Soms knipper ik eens met de ogen als ik een recept lees. Dat van rozijnenbrood bijvoorbeeld. Volgens mij is dat toch wat meer cake dan brood geworden. Maar soit. Bakken is ook mislukken. Dat vertelt Wim Opbrouck trouwens in zijn inleiding: “Bakken is ook schaamteloos mislukken. (…) Als bakken je iets van het leven kan leren, dan is het wel vallen en opstaan, eindeloos bijschaven (…).”

Bake_Off_VL_Cover_HR_DEF_DEF

Het Laura’s Bakery Bakboek van Laura Kieft is uitgegeven bij Forte Culinair en kost 24,99 euro.

Het boek van Bake Off Vlaanderen is een uitgave van Manteau en Vier en kost 24,99 euro.

Advertenties

Septemberblues met appels

Is de zomer dan definitief voorbij? De zon lijkt een vage kennis en de herfst dringt zich op. Septemberblues is één ding, een lange winter voor je een ander. Dit is België, niet Griekenland en dus moeten we de zomer op ons bord toveren. Met lekker gebak bijvoorbeeld.
De nieuwe oogst appels is gearriveerd. En met appels kun je heerlijke dessertjes maken. Appels zijn fruit van bij ons, lekker en betaalbaar. In het boek Vruchtentaarten & ander gebak van Linda Lomelino staan heerlijke ideeën met appels: klassieke Zweedse appeltaart, kaneelbollentaart met appels (echt waar!), appelcrumble met honing en pecannoten, appel-perengalette, gefrituurde appelhapjes met karamel en nog veel meer. De recepten in het boek vragen tijd en precisie, een echt bakboek dus. Is proeven meer je ding en laat je bakken liever aan iemand anders over? Dan nog is dit boek een aanrader. Vruchtentaarten & ander gebak is een kunstwerkje op zich. Lomelino is behalve een voortreffelijke bakster, een zeer getalenteerd fotografe.

9200000079025495

Vruchtentaarten & ander gebak van Linda Lomelino is uitgegeven bij Forte Culinair en kost 19,99 euro.

Heerlijk appels vind je bij Bruneel-Cox.

Ken uzelf

Ik klap het boek van Victoria Hislop dicht in mijn hotelkamer in Delphi. Om meer dan één reden was Ansichtkaarten uit Griekenland een vreemde sensatie. Het boek begint met een passage waarin een vrouw naar Athene vliegt, vandaar met de bus naar Nafplio reist en vervolgens een taxi neemt tot Tolo. Precies dezelfde reisweg namen wij acht weken geleden. Het hoofdpersonage Anthony maakt een reis door Griekenland en komt in veel plaatsen die wij aandeden. Alsof Anthony met ons mee reist. Hij kwam ook in Delphi en verwijst naar het geschrift op de tempel van Apollo: ken uzelf. Delphi laat een bijzondere indruk na.
Wat vertellen die acht weken over mijzelf? Ja, ik ben mijzelf meer dan eens tegengekomen, ik heb veel geleerd over Griekenland en de Grieken, ik heb genoten van mijn zoon, van de tocht ook.
Een paar weken geleden dacht ik dat ik de dingen voor mekaar had, dat ik duidelijk wist wat ik in de toekomst ging doen, dat Griekenland een vakantieland was en mijn thuis ergens anders lag. Nu, na acht weken, weet ik dat niet meer zo zeker. Ken ik mijzelf dan zo slecht? Ik weet dat de onrust zal blijven, daarvoor hoef ik geen orakel te raadplegen. Onrustig zijn is hoe ik ben. Ik weet ook dat ik spoedig naar dit land terugkom. Heeft dat te maken met de mail die Antonios mij stuurde? Misschien wel. Hij schreef: have a great winter en het angstzweet brak mij uit. Gaan we echt de winter tegemoet? Moeten wij echt naar huis? Maar hij schreef ook dat hij ons ook graag rap terugziet en dat is hetgeen ik onthoud. Griekenland zit in mijn hart en maakt deel van mij uit. Nu en later.

 

Knipsel

Veel meer seut dan avonturier

Ruim vijf weken van huis en dan kom je toch tot heel wat inzichten. Niet alleen over Griekenland, maar zeker over jezelf.

  • Griekenland is een heel mooi land, rijk aan cultuur en gezegend met een prachtig landschap. Ik geraak er niet op uitgekeken.
  • Toeristen gedragen zich vaak grof, waar ook ter wereld. Dat is in Griekenland niet anders.
  • De Griekse keuken is erg mijn ding. De verscheidenheid aan groenten bevalt mij. Bovendien zijn Grieken voortreffelijke bakkers.
  • Ondanks zoveel belangstelling voor superfoods en andere zaden, voor gezonde voeding hebben heel veel mensen een serieus overgewicht. Ook heel wat jonge mensen. Een strand maakt dit pijnlijk duidelijk.
  • Ik hou van goed weer, mijn humeur wordt er mee door bepaald. Maar boven de dertig graden word ik verlamd door de hitte. Dat heb ik erg onderschat.
  • Ik hou niet van lawaai, ik heb er een hekel aan. Ik ben het ook niet gewoon. Daar ben ik al langer achter. Ik snak naar stilte, naar een ruimte zonder roepende, zingende mensen, zonder loeiende airco’s of ijskasten met een hels kabaal. Gewoon stilte.
  • Ik blijf altijd de toerist. Ik ben degene die te vroeg eet, te weinig eet, en vooral te weinig drink, degene die de taal niet spreekt, degene die te vroeg gaat slapen, degene met stress. Ik blijf degene met andere gewoonten, met een andere achtergrond.
    Ik kwam naar hier met de vraag of je je moederland kan ruilen voor een ander. Wel, ik geloof van niet. De meest vertrouwde plaats blijft die plek waar je bent opgegroeid, de plek van je moeder. Hoe mooi ik Griekenland of bijvoorbeeld ook het zuiden van Frankrijk vind, die streken zijn net zo aantrekkelijk omdat je er maar tijdelijk bent.
  • No stress lijkt hier een motto, al vraag ik mij af hoe echt dit is.
  • Ik mis mijn oven. Het is niet anders. Ik heb tal van receptjes verzameld en ik kan amper wachten om ze uit te proberen.
  • Het schrijven lukt hier goed. Het is een inspirerende omgeving, je krijgt veel indrukken, je maakt verhalen.
  • De streek verandert van gedaante tijdens de zomer. Voor de lokale bevolking die leeft van het toerisme, is dat natuurlijk een goede zaak. De mooiste plekken blijf ik die plaatsjes vinden waar quasi niemand is. En die treffen we hier ook tijdens de zomermaanden. Lange verlaten stranden zonder ook maar één toerist. Behalve wij dan.
  • Insecten zijn mijn vrienden niet.
  • Ik moet bekennen dat ik de dingen die mij het meest vertrouwd zijn, mis. Gewone, vanzelfsprekende dingen waar ik thuis geen of weinig aandacht aan besteed. Mijn keuken, mijn oven, bakken, opstaan en in stilte alleen koffie drinken, de achterdeur open doen en frisse lucht binnen laten, de planten water geven, op je gemak een douche nemen, slapen in een ruimte zonder muggen, kletsen met mijn zus, in Moeskroen een latte drinken en met de eigenares lachen om een dwaze mop, in alle rust een boek lezen in de zetel terwijl mijn zoon hetzelfde doet in een andere zetel. Maakt mij dat tot een verwend nest? Wel , toch veeleer tot een seut dan tot een avonturier. Daar ben ik nu wel achter. En bovendien is er niets mis met af en toe een seut te zijn, toch?

20170721_123304

 

Hoezo de Griekse crisis?

Ik herhaal het vaak en tegen al wie het horen wil: wij hebben geen idee wat de crisis voor de Grieken betekent.

Mijn zoon en ik stappen van Tolo naar Asini, niet naar het oude Asini met de archeologische site, maar naar het dorpje. Afgelopen nacht regende het en de temperaturen zijn wat gezakt. Asini is één van de armste plekken die ik ooit zag. Veel lege gebouwen verkrotten, andere zijn niet afgewerkt en staan al jaren in een ruwbouw die nu allicht eigendom is van een bank. Mensen die plannen hadden, zagen ze om één of andere reden: job kwijt, minder loon, helemaal geen loon meer – gedwarsboomd. Wat rest, is een ruïne aan ellende.
In Asini is alles oud: de gebouwen, de mensen de gebruiken. Post wordt er bedeeld via postbussen, een schamele apotheek voorziet in de meest noodzakelijke geneesmiddelen, een paar winkeltjes nauwelijks die naam waardig, zorgen voor wat kruidenierswaren. Er is een bakkerij, waar alles plakt. Water en zeep zijn er al net zo schaars. Op het terras van een cafeetje drink ik een koffie en mijn zoon iets fris. We krijgen er een fles water bij.
Aan een gedenkplaat hangt een foto van een soldaat. Een jongen uit Asini die in 1940 omkwam. De eigenaar spreekt nauwelijks Engels, maar wil mij toch het verhaal vertellen. Zijn vier vrienden die er ook koffie drinken, schieten hem te hulp in verschillende talen, waar ik geen enkele van begrijp. Ze kijken vreemd op van een vrouw die met haar zoon koffie drinkt op een terras. Dat zie je hier niet. In Tolo (en elders) trouwens ook niet.

Het is nu toeristisch hoogseizoen en toch staan in Asini, maar zeker ook in het kustplaatsje Tolo heel veel vakantiehuisjes en appartementen leeg. Er zijn gelukkig meer toeristen dan in de paas- en novembervakantie, maar veel te weinig opdat de handelaars er zouden kunnen van leven. Ook in Nafplio, een stad vlakbij Tolo, met een rijke geschiedenis en heel wat bezienswaardigheden, is het veel te rustig voor een zaterdag in de zomer. Het gaat niet beter in Griekenland. Integendeel. Mensen dragen er zorg voor elkaar en delen, maar meer en meer zie je achter die hartelijkheid en trots de doffe ellende.

Velen voelen zich geroepen om meningen te geven over de Grieken en hun economie. Zelden neigen de uitspraken naar de realiteit. Veel beter zou het zijn – als ik dan al een mening mag geven – dat meer mensen op  reis gaan naar Griekenland, dat velen hier de plaatselijke economie komen steunen. Griekenland is nog steeds een prachtig land, maar dan moet je wel je ogen openen.

20170717_104854

 

Gewenning in Tolo

Vreemd hoe vlug gewenning optreedt.
Na tien dagen Tolo vinden muggen mijn lijf niet langer aantrekkelijk. De beten verminderen en de daarbij horende allergische reactie evenzeer. Eeuwige liefde in muggenland bestaat niet. Ik dank God daarvoor. Of die eeuwige liefde bij de Grieken bestaat, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat er vlug en veel liefde is. Of ze langer duurt dan tot het strand en terug, daar denk ik niet eens over na. Ik wen aan hun dramatiek. Dat ik al eens zelf in dat bedje ziek ben, helpt natuurlijk. Ik begrijp melodramatisch doen. Als ik met iemand praat, raak ik hen altijd ergens aan. Ik had daar al een zekere aanleg voor. En als iemand een hand op mijn onderarm legt om te benadrukken hoe erg hij meent wat hij zegt, geloof ik hem. Ik wen ook aan de hitte. 33 graden is voortaan draaglijk, vanaf 38 graden vind ik het toch wat lastig. Tussen twee en zes kom ik amper buiten. De stad is dood. Sommigen rusten, anderen zoeken verfrissing op en velen werken onder een airco-installatie. Koffie drink ik in de ochtend, tijdens de dag drink ik liters water en bij het eten al eens wijn. Ik apprecieer anijs. In alles. Ik waardeer ook citroen. In bijna alles. Olijfolie is een prima middel in het haar – weet ik van een nieuwe vriendin. Ik wen er ook aan dat mijn Griekse vrienden van het Engels in het Grieks overschakelen en aannemen dat ik begrijp wat ze zeggen. Als ik in het Nederlands antwoord, geven ze dezelfde indruk. Onze gesprekken zijn intens, met veel gebaren en aanrakingen. Ik wen aan hun hartelijkheid, aan hun genegenheid en dankbaarheid. Ik wen aan hun aanwezigheid. Ik wen eraan dat ik zelf gemakkelijk toon hoe blij ik ben met hen. Ik wen aan de heerlijke groenten en fruit, de yoghurt, de honing, het koekje bij de koffie. Ik wen aan hun trots en begrijp dat ze het even niet over de crisis willen hebben.
Waar ik niet aan wen, is dat Petro en Antonios zonder helm blijven rondcrossen met die scooter. Dan draait mijn maag en heb ik schrik dat hen iets overkomt. Ik ben immers aan hun aanwezigheid gewend geraakt.

Knipsel

Ik ben seffens terug

Mijn moeder had de gewoonte om een briefje aan haar deur te hangen als ze mij verwachtte terwijl ze vlug boodschappen wilde doen. Op een hoek van een gebruikte enveloppe krabbelde ze Ik ben seffens terug. Achteraf vind ik die zin wat raar. Seffens was een woord dat wij niet gebruikten. En toch schreef ze dat. Soit. Mijn moeder komt niet meer terug. Mijn moeder is dood. Nu al heel wat jaren.
Zo’n kattenbelletje zit opgevouwen in mijn agenda. Ik plooi het nooit open, want dan huil ik een halve dag. Als ik eraan denk dat dit briefje daar zit, huil ik ook een halve dag. Ik ben een mens van rommel: in mijn hoofd, in mijn huis, in mijn leven. Ik kan moeilijk afscheid nemen van mensen, van momenten, van plaatsen, van herinneringen, van rommel. Zo verzamel ik tickets, briefjes, kaartjes, foto’s alsof ik door die tastbare dingen de herinneringen in leven wil houden en het verlies als het ware wil ontkennen. Tijd heelt niet alle wonden – daar ben ik intussen wel achter. Je krampachtig vasthouden aan spulletjes die verwijzen naar personen of liefde die er niet meer is, evenmin.
Op een overmoedige zondagmiddag had ik genoeg van mijn verzamelwoede. Dat een wildvreemde mij op twitter een emotionele loser genoemd had na het lezen van een tekst op mijn blog, speelde misschien wel mee. Ik was niet zozeer verbijsterd geweest over het feit dat een onbekende mij iets verweet, maar veeleer over het feit dat hij gelijk had. Met een lege kartonnen doos plaatste ik mij met al mijn oude koekendozen vol prullaria in de zetel. Ik scheurde als een bezetene en gooide weg. Van veel zaken kon ik nog geen afscheid nemen, maar het was een begin.
Ik mis de weggegooide spullen niet, ik heb er zelfs niet meer aan gedacht tot ik er nu over schrijf. Voel ik mij beter, lichter? Hm, dat weet ik niet. Ik voel een scheurende pijn die een slepende deur ook moet voelen. Die pijn heeft niets met spullen, maar met gemis te maken. Ik heb er lang over gedaan om dingen weg te gooien omdat ik mijzelf voorhield dat ik het niet kon. Ik kan het natuurlijk wel, de wil was er gewoon niet.

Knipsel

Wat maakt mij gelukkig of veeleer triest?

20170405_150537Vandaag publiceerde De Morgen een artikel over lonen van de Belgen, over het gemiddelde, over hoeveel, over bruto en netto. Dergelijke artikels verschijnen regelmatig en steeds lokken ze veel reacties uit: van mensen die zich of hun loon niet terugvinden in het stuk, die jaloers zijn of gefrustreerd, die gelukkig zijn bij de grote meute te horen of boven het gemiddelde uit te stijgen. Van dergelijke publicaties gaat mijn maag draaien. Maakt geld dan gelukkig? Ik denk het wel. Maar er is veel meer nodig dan geld alleen. Wat maakt mij gelukkig?

  • Mijn zoon, zijn liefde, zijn humor, zijn onhebbelijkheden, zijn kromme tenen, zijn onstilbare honger, zijn knuffels
  • Tolo
  • Gaan eten met mijn zus
  • Vliegen en vooral landen in Athene
  • Schrijven
  • Een kleedje, veel kleedjes
  • Bakken
  • Muziek
  • Lezen
  • De stem van Evert Venema
  • Koffie
  • Een mail van Tina
  • Lachen
  • Lippenstift
  • Staren naar de obers van Le Cosmopolitain in Roubaix
  • Een glas witte wijn
  • De zon
  • Een leuke opdracht
  • Bloemen
  • Solidariteit
  • Mooi Frans
  • Een bad

Wat maakt mij triest?

Gemis en een kapotte frigo

Fijne avond iedereen.

De student en de luie bakker

Nog twee weken klas, waarvan de meeste tijd examens. Twee weken is niet lang, maar op het einde van het schooljaar is ieder uur er één teveel. Mijn zoon is moe, het moe vooral, en hunkert naar vakantie en Griekenland. Toch moet er nog gewerkt, gestudeerd worden. En dus moedig ik aan, verwen ik, vraag de lessen op, aanhoor het gezeur, speel UNO en zucht af en toe. Maar waar ik het meest succes mee oogst, is met gebak. Ook ik heb niet veel tijd. Voor we naar Griekenland trekken, heb ik nog een heel erg lange to do lijst. En toch wil ik bakken. Pannenkoeken. En Boni, het huismerk van Colruyt helpt mij hierbij. Boni heeft een handig pakket op de markt: een mix voor pannenkoeken. Melk toevoegen, bakken en klaar. Precies wat ik nodig heb. Een mix voor de bakker met weinig tijd (of voor de luie bakker, kan ook).

20170601_101716

De pannenkoeken worden geserveerd met rood fruit en wat ijs. Heerlijk. Maar je kan evengoed gaan voor honing, suiker, confituur of zelfs ham en kaas.

Smakelijk en goede examens voor die kleine monsters!